Emile Jaensch
Bestuurder Stadsdeel Amsterdam Zuidoost (VVD)
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste artikelen

Ik verheug me weer op Koningsdag in onze gemeente. Die begint traditiegetrouw met een ontbijt met alle koninklijk gedecoreerden uit de afgelopen jaar. Daarna gaat we in een optocht naar het gemeentehuis. Aldaar is een aubade op het bordes waar we de vlag hijsen en het Wilhelmus aanheffen. Vervolgens zijn de kinderen aan de beurt met spelletjes rondom het gemeentehuis.

Ik ga daarna met de muziek door het dorp waarbij we de verzorgingshuizen en bejaardencentra aandoen. Uiteraard wordt op alle lokaties gezongen en wordt er een oranjebitter geschonken. Daarna barst het feest los in het hele dorp met kermis, ringsteken in traditionele koetsen, trottoirtekenen, tonknuppelen, dikke banden race, penaltyschieten, bakfietsrace en ga zo maar door. De festiviteiten worden gelardeerd door barren en springkussens. Overigens is het vandaag, op 26 april al raak met seniorenbingo in de poffertjestent, sjoelkampioenschappen, voorrondes voor het NK knikkeren, trommelschieten, openlucht disco en vuurwerk. 

Maar de morgen begint vandaag traditiegetrouw met de lintjesregen op het gemeentehuis. Op 28 april puffen we even uit. Zie hier het hele programma.

Reacties (1)

Er was een tijd dat de vrijmarkt in Oegstgeest op 5 mei, het terrein was voor handelaren uit het hele land. Al voor het kraaien van de haan kwam ze met vrachtwagens vol het dorp in rollen om de stoepen te bezetten met hun nering. De kinderen uit Oegstgeest hadden het nakijken en werden weggestuurd. Die tijd ligt gelukkig achter ons. Met hulp van de handhavers van de gemeente en dank aan de Oranjevereniging die het op zich heeft genomen om het evenement voor de jeugd te organiseren.

Bepaalde straten zijn aangewezen waarop de waar kan worden aangeprezen. Vervolgens worden die verdeeld in ruim 650 partjes van 4 meter en in deelvergunningen uitgegeven. In de weken voorafgaand aan de markt kunnen die permissies opgehaald worden op het gemeentehuis. Daar dient de identiteit te worden vastgesteld. Waarmee bewijs geleverd wordt dat de jonge handelaar uit het dorp komt. Daarna tekent de venter de vergunning waarmee tevens wordt afgesproken dat alles aan het eind van de dag weer wordt opgeruimd.

Ik heb de uitgifte van marktplaatsen door de bestuursleden van de Oranjevereniging een tijdje op het gemeentehuis gade geslagen. Voor kinderen is het reuze spannend om hun eerste echte contract te tekenen. Ze komen dan ook wat nerveus aan de tafel staan. En als dan plagerig door een bestuurder wordt gezegd dat er dit jaar een bijzondere plek is gereserveerd voor deze jongeman, en wel in Sassenheim, dan zie je een beteuterd gezicht. Om daarna snel over te gaan tot de zaak, een krabbel voor een plek op de Terweeweg. En sommige kooplieden zijn zo jong dat ze hun eigen naam nog niet kunnen schrijven. Die staan dan heel kunstig een paar strepen te trekken. Want zo doet mama het ook. Het is een bekoorlijk voorspel voor vast weer een geslaagde vrijmarkt op 5 mei, zonder zwaar beladen vrachtwagens maar zonder twijfel met een heleboel speelgoedautootjes.

Reacties (2)

Een dag na de landelijke verkiezingen staat in het licht van beschouwen. Wat is er gebeurd? En nog belangrijker: waar gaan we naar toe? Als we de zaak met iets meer afstand willen overdenken dan zou ik de dames en heren politici willen aanraden het gedachtegoed van Spinoza (1632-1677) tot zich te nemen.

Als Spinoza wordt verbannen uit de Joodse gemeenschap vertrekt hij in 1661 naar Rijnsburg en verdient de kost als lenzenslijper. In Rijnsburg had Spinoza vrijzinnig protestantse vrienden, die zijn godsdienstige opvattingen respecteerden. Daar schrijft hij de eerste delen van zijn belangrijkste werk de Ethica. Na zijn overlijden werd het postuum gepubliceerd. Pas eeuwen later wordt het werk van de verlichte filosoof en bekendste wijsgeer van onze bodem op waarde geschat. De doorbraak van zijn liberale ideeën rond 1850 maakte hem tot een icoon van ons land.

Zijn idee dat er geen door God beschikte sociale orde was, zou van grote invloed worden. Niet God maar de mens is zelf verantwoordelijk voor zijn geluk en ongeluk. Spinoza was een groot voorstander van democratie, waarbij de participatie van een zo groot mogelijk aantal burgers is gegarandeerd en waarin de bestuurders periodiek worden gekozen. Een zo vergaande vrijheid van meningsvorming en meningsuiting, en de daaruit voortvloeiende tolerantie voor andersdenkenden, ging alle filosofen van zijn tijd, inclusief Locke, te ver.

Die gedachte scherpte hij in alle rust, buiten zijn geboortestad Mokum, in het dorp Rijnsburg. Nu is het er een kleine oase van rust. Het huis waar Spinoza een aantal jaar verbleef in Rijnsburg is al meer dan een eeuw te bezoeken (dagelijks open van 13 tot 17 uur behalve op maandag). Op het Spinozahuis hangt ook een gevelsteen ter beschouwing met onderstaand vers van Dirck R. Camphuysen.

Ik was er recent om de sfeer op te snuiven en ervoer er een ravissante sereniteit. In het huisje treft men oude geschriften, die verwijzen naar zijn tijd in Rijnsburg. Er is een recente documentaire te zien waarin het gedachtegoed van Spinoza in de hedendaagse context wordt gezet. Tevens zien we wie de afgelopen eeuw zo al deze plek betrad. Koningin Juliana was er al eens te gast en jaren eerder kwam Albert Einstein hier zijn geest slijpen. En nog steeds is het een plek waar je in alle rust kunt filosoferen, over ambities voor ons land bijvoorbeeld.

De bibliotheek van het huisje bevat vele interessante uitgaven. Ter inspiratie ging ik op de foto met Het Raadsel Spinoza, voor een boekface.

Reacties (1)

Oegstgeest is een groene gemeente en wordt ook wel eens 'deftig' genoemd. Als je kijkt naar de straatnaamborden in het dorp dan schuilt daarin een bevestiging van dat beeld. We onderscheiden ons graag. Bij het gros van de Nederlandse gemeentes is bij bewegwijzering gekozen voor de kleurcombinatie wit op blauw. In Oegstgeest doen we het al decennia anders met een combinatie van gouden letters op een rood straatnaambord, kleuren die ook in het wapen van de gemeente  zijn verwerkt. Kortom we zijn net even wat gedistingeerder dan de grote massa. 

En ook als je kijkt naar de straatnamen, dan klinkt een 'laan' toch statiger dan een 'straat', 'weg' of 'pad'. Het overgrote deel van onze inwoners, woont dan ook in een laan. Daar hebben we er maar liefst 158 van, tegenover 31 straten. We kennen daarnaast nog 17 wegen. We hebben overigens ook 13 straatnamen die eindigen op –hof, 10 paden, 7 pleinen en 4 parken. En 16 keer is het iets anders zoals Vleeresteyn of Wassende Maan. Zelf woon ik gewoonweg in de Dorpsstraat. Dat past prima in mijn straatje.

Reacties (1)

In februari 2016 werd ik geïnstalleerd als burgemeester van de gemeente Oegstgeest. Hoe bevalt het, wordt me regelmatig gevraagd. Het bevalt prima, begin ik dan. Onderstaand ga ik nader in op mijn ervaringen.

Wat is er zo fijn aan Oegstgeest?
Oegstgeest is een aangename gemeente om in te wonen met betrokken inwoners en goede voorzieningen. Ik ben er trots op als ik zie hoeveel mensen een bijdrage leveren aan het sociale leven in ons dorp, zoals de gastouders voor het studentenorkest, het bestuur van de Oranjevereniging, de vrijwillige brandweer, de maatjes op de duofiets, vrijwilligers van de Zonnebloem, de kringloopwinkel en huisbezoekers bij Radius.

Op vele fronten zetten mensen zich belangeloos in. En dat maakt ons dorp bijzonder, de gemeenschapszin is hier groot. Daar sta ik graag tussen.



Maar Oegstgeest is toch anders dan Amsterdam? Hoe was de overgang?
Inderdaad zijn er verschillen. Ik ben gastvrij ontvangen in de gemeente. Het is hier goed toeven. Ik loop graag een stukje hard. Je zit je zo in de polders. Het strand is niet ver weg. En als je de drukte wilt opzoeken, rij je naar Leiden.


In Amsterdam had je als stadsdeelwethouder allerlei inhoudelijke portefeuilles. Het takenpakket van een burgemeester van een dorp is anders. Hoe gaat die omschakeling?
Dat is even wennen inderdaad. Met een mooi woord noemen ze dat 'ontwethouderen'. Je gaat als burgemeester vaak meer over het proces dan de inhoud. En ook al heb je soms een mening over een dossier, dan is de kunst om boven partijen te staan. Je moet het in beginsel aan de betrokken wethouder laten. Maar als ze om mijn advies vragen dan krijgen ze dat. Om alles zo te laten lopen dat de politiek goed haar werk kan doen is overigens ook best een opgave. Dat moet niet onderschat worden.



Over de politiek gesproken, die heeft de naam lastig te zijn in Oegstgeest. Klopt dat?
Ik hou wel van een beetje reuring. In Amsterdam was ik wel wat gewend. Tot nu toe, vind ik, gaat het er in onze politieke arena tamelijk netjes aan toe. De leden van de raad zijn toegewijd. Als het gaat om een belangwekkend onderwerp als de schuld van de gemeente, dan is daar geen misverstand over dat die naar beneden moet. En dat lukt ook, omdat ieder zich daarvan bewust is.

Een mooi moment vond ik het afgelopen jaar dat de raad eensgezind was in zijn besluit om onder een aantal voorwaarden een vestiging voor vluchtelingen te realiseren in Oegstgeest. Dat kun je toch moeilijk lastig noemen?
Wat ik merk is dat het in raadsvergaderingen veel gaat over het proces, bijvoorbeeld over hoe we besluiten nemen en welke stukken, al dan niet besloten, bij de afweging moeten worden betrokken. Dat is zeker niet verkeerd. Maar wat meer inhoud mag van mij ook wel.


En je samenwerking met het College?
De drie wethouders in ons College zijn gedisciplineerd als het gaat om de uitvoering van ons programma. Ze zijn collegiaal in de omgang, men denkt met elkaar mee.  En het is een gezellige club. We maken regelmatig een dolletje. Rond de Sinterklaastijd schreef de goedheiligman een pakkend gedicht voor iedere wethouder. Al snel hadden ze door dat er maar één afzender van dit geschrift kon zijn.


Wat zijn de leuke kanten van het werk?
Een bezoek aan een honderdjarige of een paar dat 65 jaar getrouwd is, vind ik een feestje. De familie vindt het prachtig als je er bent. En naast de felicitaties kom ik veel te weten over ons dorp. Mensen wonen vaak al decennia in Oegstgeest en vertellen hartstochtelijk over wat ze waarderen in hun omgeving, zoals het winkelaanbod en het groen. Ik ga altijd weer met nieuwe verhalen en trots naar buiten.

Ik vind het ook leuk om spontaan langs te gaan bij een sportvereniging of buurtactiviteit, zoals laatst toen er voldoende ijs lag op de ijsbaan. Als ik op afspraak kom wordt bij wijze van spreken de rode loper uitgelegd. De gesprekjes zijn vaak gemoedelijker als ik zo binnenwandel.

En wat zijn spannende dossiers?
Nou, naast het bestuurlijke deel was de ontvangst van Sinterklaas afgelopen jaar enerverend. Zijn paard was van het dak gegleden dus we gingen het dorp rond in een open auto. Dan zie je duizenden kinderen vol verwachting langs de kant staan. 

Een heel ander dossier is de samenwerking in de Leidse regio. Namens de gemeente zit ik in een stuurgroep die de samenwerking begeleidt. Later dit jaar wordt duidelijk hoe die samenwerking vorm gaat krijgen. De kunst is daarbij dat je als burgemeester terughoudend bent in het sturen naar de oplossing. Ik kan wel eens ongeduldig worden als het langer duurt. Maar de raadsleden nemen het besluit. Soms is het dan goed even op je handen te gaan zitten.
Verder is het vraagstuk van verwarde personen relevant. Namens negentien gemeenten trek ik hiervoor de aanpak in de regio. Er gaat voor deze doelgroep dit voorjaar een nieuwe lokatie voor de dagopvang open in Leiden. En het vervoer van deze mensen, dat nu vaak loopt via de politie, moet op een andere wijze worden geregeld. Het is spannend om een sluitende aanpak te ontwikkelen waar zo veel partijen bij betrokken zijn.

En zijn er nog wensen?

Mijn inburgering in de gemeente is nog niet afgerond. Wij hebben een actief verenigingsleven. Ik heb het afgelopen jaar veel bewoners en organisaties uit ons dorp kunnen spreken. Maar er staan nog wel wat verenigingen op mijn lijstje die ik ga bezoeken.

We werken toe naar lokale verkiezingen in maart 2018. Bij politiek hoort partijdig zijn. Partijen moeten onderscheid maken. Dat zorgt ervoor dat bewoners invloed hebben op besluiten. Ik merk dat veel bewoners die verschillen tussen partijen onvoldoende ervaren. Ik hoop daarom dat we komend jaar die inhoudelijke contrasten wat meer terugzien in de gemeenteraad.

Tot slot zou het aardig zijn als we Oegstgeest nog wat meer weten te verbinden aan bekende schrijvers als Wolkers. Daar zijn al initiatieven voor. Ik merk als ik buiten mijn gemeente ben dat Wolkers nog steeds een nadrukkelijk stempel drukt op onze plaats. Dat spreekt tot de verbeelding. De terugkeer van het Tillenbeest naar de Drakenzaal in kasteel Poelgeest, vond ik fantastisch. En binnenkort wordt er een gedicht van de in de Deutzstraat getogen auteur en beeldend kunstenaar geschilderd op een gebouw in die straat. Daar kijk ik naar uit.














Reacties (2)

Gisteren, kreeg Oegstgeest er weer 4 Nederlandse staatsburgers bij. De achtergronden zijn weer divers. Bewoners zijn geboren in Iran, Marokko, Groot-Brittannië en in Nederland. De meesten van hen wonen overigens al jaren in Oegstgeest en zijn dan ook goed ingeburgerd.

Zo woont de Britse heer, ver in de 90, al 53 jaar in onze gemeente. En de jongste Nederlander (18) is zelfs in ons dorp geboren en getogen.

Ik concludeer kortom dat alle nieuwe staatsburgers al langer ingeburgerd zijn in Oegstgeest, dan ik.

Reacties (1)

Het college van Leiden was gisteren gastheer voor het dagelijks bestuur van onze gemeente. We aten een broodje in de Faculty Club aan het Rapenburg. Ter tafel kwamen, naast de kwaliteit van de kroketten, de economische kansen voor onze regio.

Daarna maakten we in de lentezon een wandeling door de naburige Hortus. Kortom de gastvrijheid van de Sleutelstad is getoetst en dik in orde bevonden.

Reacties (2)

Het is vandaag op de kop af twintig jaar geleden dat de laatste Elfstedentocht is verreden. Het was buiten min zes graden met een straffe noordoosten wind. De gevoelstemperatuur zou bij vlagen zelfs minus twintig graden zijn, aldus de weerdienst. Ik stond die dag in 1997 met ruim 16.000 andere rijders aan de start in Leeuwarden. 

Vijf jaar geleden schreef ik voor het eerst mijn verhaal op papier. Het was een zware maar onvergetelijke dag. Hoe het is afgelopen kun je hier lezen.

Reacties

Al mijn lezers wens ik een energiek 2017 toe!

Onderstaand de oudejaarstoespraak die ik op 20 december 2016 hield op het gemeentehuis van Oegstgeest en waarin ik uit zie naar een tolerant 2017. Toen lag er overigens geen sneeuw voor ons mooie huis. Vandaag ook nog niet. Er valt dus nog iets te wensen voor 2017.

---

Beste inwoners van Oegstgeest

Welkom allemaal bij de oudejaarsbijeenkomst 2016

namens de gemeenteraad en College van B&W,

Het gaat goed in dit land. Aan de vooravond van de feestdagen voorspellen de media opnieuw dat er nog nooit in de vaderlandse geschiedenis zo veel, zo lekker en voor zulke kapitalen gegeten en gedronken gaat worden. Het Nederlandse volk, hoort met het Finse, het Noorse en nog een paar tot de gelukkigste ter wereld. De economie groeit, de werkgelegenheid stijgt.

Maar dit jaar heeft ook een radicalisering laten zien. Voor wie wil weten hoe dat in de praktijk eruitziet, zijn er bijvoorbeeld weblogs, gemakkelijk op internet te vinden. Het rauwste, het platste racisme grijnst je tegemoet. Ook schrijvers van ingezonden brieven in gedrukte media kunnen er wat van. De omgangsvormen zijn niet alleen ‘verruwd’, het verbaal geweld is in krachtige opmars.

Tien jaar geleden, in december 2006, schreef de deze zomer overleden journalist van de eeuw Henk Hofland, deze onverminderd actuele woorden in zijn NRC. Hij waarschuwt voor de gewelddadige polarisatie. We hebben gisteren in Berlijn de verschrikkelijke beelden kunnen zien wat die verruwing voor impact kan hebben in Europa.

Ook Oegstgeest gaat niet voorbij aan de internationale ontwikkelingen. Zo vingen we eind 2015 in korte tijd honderden Syrische vluchtelingen op en ook in 2016 waren tientallen jonge Eritrese en Syrische vluchtelingen woonachtig in ons dorp, in Teylingereind. 

Ik dank hierbij de vele bewoners en de afvaardiging van de gemeenteraad, samengesteld uit alle partijen, die veel vluchtelingen persoonlijk op weg hebben geholpen.

Dit jaar heeft het COA ook een beroep gedaan op onze gemeente voor de vestiging van een tijdelijke voorziening voor nog eens maximaal 250 vluchtelingen. We hadden hiervoor een druk bezochte informatie avond in Corpus. Er was commentaar van omwonenden. Eensgezind nam onze gemeenteraad haar besluit, waarbij ze in haar randvoorwaarden ook tegemoet kwam aan wensen uit de naaste omgeving.

Ik kijk met trots terug op dit unanieme besluit.  Hoe anders ging dat in 2016 in veel andere gemeenten in ons land.

Later dit jaar werd duidelijk dat de opvang vooralsnog niet nodig is gezien de fors afgenomen instroom van vluchtelingen. Maar het toont in ieder geval aan dat wij tolerantie in Oegstgeest hoog ik het vaandel hebben.

Oegstgeest was ook in 2016 weer te vinden op een aantal lijstjes. Zo scoorden we een 8e plaats op een lijst van Elsevier met meest aantrekkelijke woongemeentes. En op een gemeentelijke duurzaamheidsindex werden we verdienstelijk 6e. Dat toont de hoge kwaliteit van wonen in ons dorp. Dat is natuurlijk geen toeval. Dat doen we voor een belangrijk deel zelf.

Als me het afgelopen jaar als nieuwbakken burgervader een ding is opgevallen dan is het wel de grote betrokkenheid van Oegstgeesters bij hun omgeving.

Dat heeft zich onder meer geuit bij zaken als het datalek of recenter de bouwweg in Poelgeest en het aanlijnen van honden in de nieuwe plannen voor de Klinkenbergerplas. Luid en duidelijk weten bewoners ons gemeentehuis te vinden om hun ongenoegen en wensen te uiten. Maar ook hier gelden overwegend nette omgangsvormen. We blaffen wel maar bijten niet.

Dames en heren, ik heb met veel genoegen kennis gemaakt met jullie belangeloze inzet.

Ik denk aan Koningsdag, de kindervrijmarkt op 5 mei, het lentefestival, de manifestatie Duurzaam Dorp Oegstgeest, de maandelijkse repaircafe’s, de avondvierdaagse, het springkussenfestival, Jazz in Oegstgeest, de intocht van de sint en recenter de kerstmarkt op het Boerhaaveplein en het kerstdiner in Kratong. Allemaal zaken die door bewoners onbaatzuchtig worden mogelijk gemaakt.

Ik denk ook de kringloopwinkel SOEK naast ons gemeentehuis, die dit jaar van start is gegaan. Tientallen vrijwilligers, waaronder inburgerende statushouders, geven waardevolle spullen weer een tweede leven. Rob Bergers en zijn team verdienen een pluim.

Hartverwarmend vind ik ook de actie om een duofiets in ons dorp te introduceren. Daarmee kunnen minder mobiele ouderen, aan de hand van een fietsmaatje er toch op uit om hun favoriete fietsrondje nog eens te maken. Tientallen maatjes zijn inmiddels aan de slag voor evenzoveel senioren. Hanni van Bellen en Marijke in ‘t Veld zijn er als aanjagers in geslaagd in korte tijd dit voor elkaar te boksen. Hulde dames!

Ook zo’n kanjer is Ruud Wisse. Hij heeft in ons dorp een virtuele buurtwacht opgericht. Inmiddels heeft de community in alle wijken van Oegstgeest meer dan 1200 deelnemers. Ze leveren daarmee een belangrijk aandeel in de toegenomen veiligheid. Een fantastisch initiatief!

Want met die veiligheid gaat het in 2016 beter. We hebben in de eerste 11 maanden van dit jaar 23% minder misdrijven dan in dezelfde periode vorig jaar. En ook ten opzichte van 2014 en 2013 is de verbetering substantieel. Dat komt voor een belangrijk deel door de afname van woninginbraken. We hebben drie hele goede wijkagenten en die zitten er bovenop. Dat werpt zijn vruchten af samen met oplettende bewoners. Zo houden we Oegstgeest met elkaar een aantrekkelijke woongemeente.

2016 is ook het jaar waarbij de woningbouw in de lift zit. Er wordt weer volop gebouwd in Oegstgeest. En de woningen vinden gretig aftrek. Dat levert ook inkomsten op voor onze gemeente. De schuld waarmee we een paar jaar geleden zijn geconfronteerd neemt fors af. Daarmee is onze financiële positie nog niet florissant maar wel weer solide. Dat heeft ook de Commissaris van Koning Jaap Smit, in het werkbezoek aan zijn gemeente, ons onlangs bevestigd.

2016 is ook het jaar dat het Tillenbeest in volle glorie in kasteel Poelgeest kan worden vertoond. Jan Wolkers schreef in de vorige eeuw over deze prooi die hij stal uit het kasteel. De marmeren sfinx met weelderige voorgevel werd bij hem thuis het Tillenbeest genoemd. Een lange speurtocht leverde een van de twee originele exemplaren op. Die kwam TERUG NAAR OEGSTGEEST en pronkt op de schouw in de vernieuwde Drakenzaal van kasteel Poelgeest.

In 2016 hebben we twee ereburgers verwelkomd: onze inwoner de heer Ton Kohlbeck voor zijn enorme verdiensten op cultureel, maatschappelijk en politiek vlak. Welkom Ton! En recentelijk heeft de Leidse mevrouw Hennie Völker-Dieben de erespeld van onze gemeente ontvangen voor haar tomeloze inzet voor kasteel Poelgeest en haar tuinen. En niet in de laatste plaats voor het opsporen van het Tillenbeest. Zij kan er helaas vanavond niet bij zijn.

Dames en Heren, ik wil nog kort met u vooruitblikken. Wat staat er op stapel in 2017? Een paar zaken wil ik hier noemen.

Na jaren van voorbereiding zal in 2017 de eerste spade de grond in gaan voor de herinrichting van de Klinkenbergerplas. Een mooie investering in een aantrekkelijke woonomgeving.

Een groot internationaal bedrijf dat onderdelen voor raketten bouwt heeft zijn oog laten vallen op Oegstgeest. Begin 2017 wordt duidelijk of Airbus zich aan de Oude Rijn gaat vestigen. Dat zou een mooie stap zijn in het vullen van de nog leegstaande bedrijventerreinen.

Al een tijdje wordt gesproken over de toekomst van de Leidse Regio. De gemeenteraden van Leiden, Leiderdorp, Oegstgeest, Voorschoten en Zoeterwoude praten over de wijze hoe ze hun bestuurlijke toekomst in 2027 vorm willen geven. Volgend jaar wordt hierop een besluit verwacht.

Tot slot vraag ik u aandacht voor de jonge muzikanten. Het Jeugd Symfonie Orkest Rijnstreek treedt vanavond voor u op. Wij zullen hen met een klein deel van uw belastinggeld ondersteunen voor een zomertournee naar Praag, een festival waar wereldwijd muzikanten tot 26 jaar hun muzikale talenten vertonen.

Dames en Heren, ik wil een toast met u uitbrengen.

Ik wil met u proosten op een goed en tolerant 2017!

Reacties (2)

Ik was onlangs voor een bijeenkomst in Noordwijkerhout. Nu ken ik het dorp voornamelijk van een grote congreslokatie. Vanaf het gemeentehuis liep ik aan het begin van de avond nog even de Dorpsstraat in. Ik volgde de kerstlichtjes en zag op het plein dit wonderschone witte kerkje.

Terwijl ik het bedehuis aanschouwde, sprak een bewoner me aan. Hij zag dat ik niet van het dorp was en vertelde me over de historie van het gebouw. Oorspronkelijk is er hier een kerk gebouwd rond 1300. Die is tijdens het Beleg van Leiden vernietigd door de watergeuzen om te voorkomen dat het in Spaanse handen zou vallen. Dit lot trof meer kerken in de Leidse regio en Bollenstreek. Daarna is in de 17e eeuw de ruïne weer opgebouwd. Dat is nog goeddeels het bouwwerk dat we nu zien, aldus mijn gids.

Dit witte kerkje staat voor mij symbool voor strijd. Een worsteling die nog steeds actueel is, waarbij we vrijheden dienen te koesteren en beschermen. Zoals de vrijheid van ieder om te geloven wat hij of zij wil.

MERRY CHRISTMAS

Reacties
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl